Wel eens met de combinatie keiharde wind en keiharde regen gefietst met een paraplu? Op een gegeven moment ben je dan aan het fietsen met de paraplu recht voor je uit, in plaats van boven je. Met als bijgevolg dat je niet meer voor je uit kunt kijken, wat dus levensgevaarlijke situaties oplevert. Daarom de vraag: waarom wordt er niet standaard een doorkijkvenstertje in een paraplu gemaakt? Ik heb ook wel eens volledig transparante paraplu’s gezien, maar ik heb ze eigenlijk nog nooit in een winkel zien liggen. Als ik ooit een paraplu ga kopen ga ik er naar op zoek…

Vorige week ben ik op zomerkamp met Jong Nederland geweest. Lekker kamperen in een wei in Schimmert (80 km fietsen) met een groep van 11 kinderen in de leeftijd van 12/13 jaar. 7 leiders op die 11 kinderen maakte het geheel bijzonder gezellig.
Met een weekje niet-douchen in het vooruitzicht kijk je de eerste dag wel uit dat je niet te hard zweet. Af en toe nog eens de handen wassen en vooral zorgen dat het eten een beetje schoon wordt klaargemaakt. De tweede dag ben je al wat minder kritisch, zeker na zo’n korte nachtrust. De gel is ’s morgens al uit je haren en bij gebrek aan een wasbak zet je dus een hoedje op. Al snel kom je de pannen en spatels tegen die je ’s nachts gebruikt hebt om nog hamburgers te bakken en tegen etenstijd ligt dat daar nog steeds. Een paar spetters koud water zijn dan weer voldoende om alles “schoon” te krijgen en met koken te beginnen. Een intensief bosspel ’s avonds zorgt ervoor dat je t-shirt nog even lekker aan je oksel plakt wat daarna fijn opdroogt bij het knusse kampvuur. Daar wordt je ’s morgens ook weer aan herinnerd als je uit je stinkende slaapzak rolt: alles ruikt naar rook. Vanzelfsprekend heb je nog dezelfde kleren aan van de dag ervoor, want het was laat geworden en ’s nachts kon je zo gauw geen zaklamp meer vinden om jezelf nog fatsoenlijk uit te kleden. Gelukkig is daar dan de woensdag, het midden van de week. Met ’s avonds een ouderavond voor de boeg is zwemmen natuurlijk de juiste activiteit. “Kijk eens papa’s en mama’s, zijn die jongens fris en schoon of niet? Jaja, elke avond netjes wassen en tanden poetsen, jaja.”

Ook de HUDO (Houdt Uw Darmen Open) is altijd weer een genot op zo’n kamp. Hygiënischer poepen kan bijna niet. Vieze luchtjes verdwijnen meteen in de open buitenlucht en het menselijk afval wordt netjes begraven onder een schepje zand. Het fenomeen maïsschijten is eigenlijk nog fraaier (daarover later ooit meer), maar vereist wel een stukje land met hooggegroeide maïs. Helaas niet aanwezig bij ons kampterrein dit jaar.

Afijn, zaterdagmiddag zitten we bij café De Beurs op het terras om het geheel nog eens uitgebreid te evalueren. Dat mocht duren tot een uur of 3 des nachts, waarna we met een tevreden gevoel terug konden kijken op een perfect geslaagd kamp.

Hmmm. In Engeland heeft iemand met precies hetzelfde idee dit al gepatenteerd.

Men wil cruise control, navigatiesysteem, parkeersensoren, centrale deurvergrendeling, gepersonaliseerde stoel- en spiegelafstelling, boordcomputer, climate control, ABS, spraakgestuurde radiobediening, DVD-speler, airbags, regensensors en op afstand te openen deuren. Waarom wil men toch nog zelf schakelen?

Het is 2005, alles in de auto is gemoderniseerd en geautomatiseerd en toch wil een groot deel van de bevolking nog handmatig schakelen. Kan iemand me uitleggen waarom?

Daar sta je dan weer, voor die magnetron. Zuchtend lees je de verpakking van je Gehaktballetjes in zoetzure saus waar beschreven wordt hoe je ’snelle hap’ bereid dient te worden. Al gauw blijkt dat de bereidingstijd afhankelijk is van het vermogen van je magnetron. Logisch natuurlijk, maar waarom staat er op die magnetrons zelf nooit, maar dan ook écht nooit, wat het vermogen is? Alleen in de handleiding vind je dat terug. En het is nogal een verschil of het om een microgolfoven van 650 watt of om een van 1000 watt gaat.

Het scheelt dat je op dat moment de handleiding al bij de hand hebt, want als je de bijsluiter van je gehaktballetjes verder leest wordt het helemaal ingewikkeld: “Verwarm bakje eerst bij vol vermogen en dan bij half vermogen volgens aangegeven tijd.”

Vandaar mijn hoogst briljante idee: FOMOPIC ®, oftewel Food Method Of Preparation Instruction Code. Een soort van barcode waar de exacte instructies voor de magnetron instaan om het product perfect klaar te krijgen zoals Mora, Iglo en andere magnetronmaaltijdfabrikanten het bedoeld hebben. Op magnetrons moet dus een barcode-scanner ingebouwd worden die de FOMOPIC ® interpreteert en op het juiste vermogen, de gewenste duur de watermoleculen in jouw maaltijd laat sudderen.

Ik denk dat ik maar eens gauw wat fabrikanten aan moet gaan schrijven. Ik voorspel eenzelfde succes als het Senseo-koffieapparaat, de sublieme samenwerking van Philips voor de techniek en Douwe Egberts voor de koffie. Zoiets zal FOMOPIC ® ook teweeg moeten gaan brengen.

Laatst zijn mijn ouders 17 dagen op vakantie geweest, waardoor ik dus genoodzaakt was om zelf in de inkoop, voorraadbeheer en preparatie van mijn voedsel te voorzien. Elke dag, na het werk, naar de supermarkt om precies dát eten kopen waar ik op dat moment zin in had. Heeeeerlijk!
Met de biefstuk in mijn hand liep ik lachend nog een blokje (of is het dan schap?) om, zodat ik eens goed kon lachen naar die saaie gehaktballen. Voor de aardappelen heb ik ook nog even stil gestaan, om die samen met mijn Pommes Parisienne keihard uit te lachen. Hahahaa, simpele stukken voedsel!