Zaterdag 21 mei ben ik bij The One Man Show van DJ Luna geweest in het Gelredome in Arnhem. Hoe leg je aan een buitenstaander uit hoe geweldig dit soort feestjes zijn? Je begint door te beschrijven dat er voornamelijk de wat stevigere dansmuziek wordt gedraaid, genaamd hardstyle. Maar leg iemand maar eens de verschillen uit tussen oldschool, trance, jumpstyle, hardcore of die hardstyle dus. Zonder vaker naar deze verschillende muziekstijlen geluisterd te hebben zal het verschil waarschijnlijk niet echt hoorbaar zijn. De eerste indruk wordt met name bepaald door de snelle bassdrums waardoor de subtiele verschillen in ritme, melodie en met name opbouw amper daadwerkelijk gehoord worden. Met name de uitgekiende opbouw naar een knallende climax maakt deze muziek de perfecte sfeermaker voor een groot publiek.
Een ander minpuntje is dat dit soort feestjes nog steeds vaak in verband gebracht met drugsgebruik. Volkomen onterecht. Met een gewoon biertje (naja, wel meer dan één ) is zo’n feestje, vaak vanaf een uur of 21 tot ’s morgens 7, prima vol te houden! En als ik om mij heen kijk, zie ik dat ik echt niet de enige ben die het de hele nacht goed op alcohol volhoudt.
Ook de sfeer op dit soort feesten is onbeschrijfelijk, ik ken het in ieder geval nergens anders van: 20 000 man die op de beats van één DJ allemaal tegelijk compleet uit hun dak gaan, opgezweept door een enorme lichtshow. Kun je je het gevoel voorstellen bij het uitzicht vanaf de bovenste tribune in bijvoorbeeld het Gelredome?

Kijk ook eens naar deze video-compilatie van de show van DJ Luna. Ik moet de eerste nog vinden die stil kan blijven staan op zo’n fantastisch feest.

Geweest:

Gepland:

In Intermediair stond laatst een artikel over de lastigste vragen die je tijdens een sollicitatiegesprek kunt verwachten. Behalve vragen als “Hoeveel vliegtuigen zijn er in de hele wereld?” en “Beschrijf jezelf in één woord” was er ook een andere opvallende vraag. Hardop las Paul, mijn collega (en projectleider en motivator ) de vraag voor:

“Wat zou je doen met een miljoen pingpongballen?”

De ware informaticus kwam al snel in ons boven en we analyseerden kritisch het voorgelegde vraagstuk. Het hangt er natuurlijk van af hoe je die pingpongballen aangeleverd krijgt. Zitten ze in dozen of misschien in netten? Worden ze met vrachtwagens aangevoerd of liggen ze daar maar ergens? En hebben die pingpongballen een barcode of RFID-tag? En wie garandeert ons dat het er echt een miljoen zijn?
Ondertussen kwam Bart, onze IT-teamleader, weer binnen gelopen. “Waar hebben jullie het over?”
“Hier, kijk,” zei Paul. “Wat zou je doen met een miljoen pingpongballen?”
Een kwajongensgrijns verscheen op het gezicht van Bart. “Opstoken! Dat brandt als een hel!”

Dat is nog eens een poster!
‘t Schijnt te zijn voor één of ander feestje genaamd Hotel California in Panama, Amsterdam.

“Zo, eens kijken wat er nog allemaal in de bioscoop draait” dacht ze hardop terwijl ze door de Uitwijzer bladerde.
“Hmm, ‘Sneak Preview’ die draait ook allang, zeg”

Wat is dat met die domme uitspraken de laatste paar dagen?

Drie heksen bewonderen drie Swatch-horloges. Welke heks kijkt naar welk horloge?

En dan nu in het Engels: Three witches watch three Swatch watches. Which witch watches which Swatch watch?

En dan nu voor de gevorderden: Drie transseksuele heksen bewonderen drie Swatch-horlogeknopjes. Welke transseksuele heks kijkt naar welk Swatch-horlogeknopje?

Wederom in het Engels: Three switched witches watch three Swatch watch switches. Which switched witch watches which Swatch watch switch?

Dank aan Patrick for sharing.

Ik heb de menutaal van mijn telefoon ingesteld op Engels omdat in het Nederlands de woorden langer zijn en de vertalingen vaak slecht zijn.

Gisteren vroeg Roy me of ik berichtjes ook in het Engels kreeg…

Twee weken geleden eindelijk De Da Vinci Code van Dan Brown uitgelezen. Mooi boek, dat je het liefst in één ruk uitleest. Een bijzonder knappe mix van feiten en fictie.
Vandaag kwam ik toevallig uit op een online speurtocht m.b.t. het boek. Erg leuk om eens te doen en zeker niet al te makkelijk. Handig is wel om het boek gelezen te hebben…

Na een zware Horster kermis (lees: alles bij elkaar meer dan een week lang aan één stuk bier drinken) kan ik nu eindelijk deze bijzonder grappige commercial van Blaupunkt plaatsen.