Terwijl alles naar de tering gaat
blijf ik hier achter
wachtend

Op jou op mezelf op niemand
in al die leegte
eenzaam

Alsoft iets er nog toe doet
in al die pijn
verscheurend

Ik weet niet wat het precies is, maar op een of andere manier ben ik altijd in tachtig boeken tegelijk aan het lezen, waardoor ik er dus eigenlijk zelden een uitlees. Onlangs heb ik mezelf dan maar gedwongen om De droogte van Herman Brusselmans uit te lezen om daarna snel te kunnen beginnen aan De ijzeren wil van Bas Haring.

En dan ligt er nog een hele stapel boeken, waar ik ook al aan begonnen ben:
- De asielzoeker - Arnon Grunberg
- Het plezier van het denken - Rober C. Solomon
- Denken achter de dijken - Antoine Verbij
- Darwin, dier en recht - Paul Cliteur
- 166 x Youp - Youp van ‘t Hek

Misschien iets minder achter de computer?

Hè hè… met het verjaren van mijn papa (53) is er dan toch eindelijk een DVD-speler in huis gekomen. Weer zo’n prachtuitvinding. Super.

Het tijdstip is aangebroken, het moment der momenten, The time is now. De enige échte juiste uitspraak van bandnaam Moloko door Roisin Murphey zelf! Na deze zinderende onthulling denk ik dat we Kevin mogen aanwijzen als ware winnaar. Gefeliciteerd!!

Trouwens… hoe spreek jij Moloko uit? Waar leg jij de klemtoon?
Miranda en ik zijn er in ieder geval eindelijk achter nadat we ‘t Roisin uit hoorden spreken. We mogen dan toch aannemen dat dat de enige juiste uitspraak zal zijn?
Binnenkort de oplossing van dit raadselachtige mysterie.

En dan heb ik nog niet eens iets verteld over het vorige weekend! Moloko in de Heineken Music Hall. ’s Morgens al aangereden zodat we ’s middags op tijd in het hotel zouden zijn (Mercure hotel Amsterdam aan de Amstel). Natuurlijk nét de afslag gemist (slecht aangegeven en matige routebeschrijving) waarna we mooi op de eenrichtingsverkeer-ringweg kwamen. Steeds verder het centrum in, steeds verder van het hotel af en steeds drukker. Na een hoop gekeer en gerij zagen we het hotel wel, maar zaten we aan de verkeerde kant van de Amstel. Erg frustrerend. Na nog meer gekeer en gerij (en een hoop irritatie voor de overige automobilisten) kwamen we eindelijk netjes aan bij het hotel. Daar werden we netjes ontvangen en konden we meteen in onze luxe, strak ingerichte kamer. Compleet met tv (tachtigduizend zenders) en automatische minibar (ter illustratie: blikje Dommelsch € 3,-).

Goed voorbereid als we waren, wisten we precies welke metro we waar en hoe laat moesten hebben. Minpuntje in de voorbereiding: geen strippenkaart. En die zijn dus ’s avonds echt nergens te krijgen nog. Zwartgereisd dus. Bij de Heineken Music Hall aangekomen werd het opeens enorm druk. Na redelijk lang wachten konden we eindelijk naar binnen. Consumpties bleken best betaalbaar (€ 2 voor standaard pils, € 3 voor 0,5 liter).
Moloko opende erg sterk, hoewel ik haar (Roisin Murphy) stem in het eerste nummer erg vond tegenvallen. Gelukkig trok dit al snel bij en bleek Moloko een heel behoorlijke show te kunnen weggeven. Roisin en toetsenist Eddie Stevens entertainden ‘t dak eraf en de zaal swingde zich het bier uit de oksels. Hoogtepunten van het concert waren het bekende Sing it back en het opzwepende Forever more. Na een uitbundig “we want more!” nog een korte set van 3 nummers waarna ze definitief achter het doek verdwenen. Conclusie: bijzonder goed concert.
Na de laatste munten opgemaakt te hebben in de Postbank-lounge (tsja) mochten we onze weg terug gaan zoeken. Een taxi regelen in Amsterdam kan toch niet zo moeilijk zijn? Niets bleek minder waar. Na een hoop kougelij konden we eindelijk weer richting onze warme, cosy hotelkamer.

Na een ruwe slaaponderbreking, door onze eigen wekkers, dwongen we onszelf maar tot opstaan en wassen om ons nog snel even volledig te verzadigen aan het Amerikaanse ontbijfbuffet. Zelden zo zwaar en veel getafeld op de vroege morgen, pfjeeeew…

Besluitend was het in ieder geval een geweldig en ontspannen weekend wat nog lang zal heugen. Deze heugenis wordt mede mogelijk gemaakt door de webcast op de site van de Heineken Music Hall. Hulde aan de techniek!

Wel eens geprobeerd streaming video op te slaan? SUCKS! Maar nogmaals hulde aan de techniek: een oplossing!

Mijn eerste Brickfilm gemaakt: myfirstlegomovie.avi (1,35 mb). Oftewel: Miranda heeft haar prijzen binnen! (waaronder een Samsung digitale videocamera)

Nog wat experimentjes:

legoporn.avi (1,42 mb)
motorcrash.avi (69 kb)
prisoner.avi (141 kb)
shot.avi (60 kb)