Soow, Webkim geeft ‘n behoorlijk stukje leven bloot:

[…] Mijn vrienden zien een mikadomeisje. En ik zie vet. Megamaandag. Dikke dinsdag. Walviswoensdag. Ik voel me elke dag enorm. Dun… Was het maar waar! […]

Wat een stap, wat een dapperheid. Diep respect.

Rustig op het trappetje voor het station genoot ik van het mooie weer. Mijn horloge had me zojuist verteld dat ik nog een minuut of drie had. Rustig bladerde ik nog maar wat door mijn Nieuwe Revu en die drie minuten later borg ik deze maar weer op, mijn bus kon immers elk moment komen! Zorgvuldig hield ik de bussen in de gaten; welke zou mij naar huis gaan brengen? Langzaam kwam er een mooie gele in beweging richting de halte, waar deze mij op zou gaan wachten. Vlug spoedde ik mij vanaf de trap richting de bus, maar ik hoorde iets vallen. Toen ik omkeek zag ik mijn pen liggen, blijkbaar uit mijn jaszak gevallen. In een miliseconde bedacht ik dat ik die pen nog wel even snel kon pakken, zonder de bus te missen. Opnieuw spoedde ik me nog spoediger richting de bus.
Pfjew, net op tijd.
Met de pen nog in de hand zocht ik me een strategische (de zon schijnt altijd op links) plaats uit, halverweg de bus, en ging zitten. Toen ik de pen terug wilde stoppen in mijn jaszak begon m’n hart al sneller te kloppen. Mijn agenda! Waar is mijn agenda?! Hoewel ik wist dat ie daar niet kon zitten keek ik toch nog in mijn tas. En nog een keer in mijn jaszak. Andere jaszak. Binnenjaszak nog een keer. Verdomme, agenda kwijt. Niet dat er onmisbare informatie instond, maar toch. Misbaar was ie zeer zeker niet. Beteuterd zat ik de terugreis uit.
Ondertussen was ik wel aan het bedenken dat er rechts naast mij een paar jongens zaten en links naast me een meisje. Leuk meisje overigens, denk ik. Iemand zou ‘m toch wel vinden? En mij dan bellen? Maar allerlei doemscenario’s spookten al door m’n hoofd: “Hallo, met Henk. Ik heb je agenda gevonden, je kunt ‘m komen halen. Ik woon in Boekel.” ‘t Zou zo maar kunnen natuurlijk. Desondanks ging om 18:07 uur de telefoon thuis. NS service: dat iemand mijn agenda had gevonden en afgegeven. Jippie!

Komt Hans zaterdagavond naar me toe:

H: “Heej Joep, jij bent toch zo’n theorieënman hè?”
J: (theorieënman? huh?) “Eeeuh, ja?”
H: “Nou, volgens mij kan er wel gesteld worden dat in de Ikea de mannen -altijd- achter de vrouwen aanlopen. Naja, in geval van partners dan hè.
J: (goh) “Ooh?”
H: “Ja, ik weet ‘t wel bijna zeker. Is dat niks voor op jouw site?”
J: (rot toch op, kuttheorie) “Oohw, hmm, ja, nou, hè, ach, wie weet”
H: “…”
J: (tsjonge, ik ga toch niet andermans theorieën plaatsen?)

;)

Maar ik kan dus ook niet uit ervaring spreken. Jij?

liever lui dan moe
of moeder of luier
of paard of koe
pik of uier
boe

Afgelopen vrijdag trouwens tussen de middag bij McDonald’s geweest. Daar hebben ze nu “Le Royal", ik citeer onze fastfoodvriend:

Vanaf 29 mei is er wel een héle luxe burger verkrijgbaar bij McDonald’s! Le Royal, een ciabattabroodje met 150 gram rundvlees, Emmentaler kaas, tomaat, sla en béarnaisesaus voor 3,25 Euro.

Maar hij’s dus écht heel erg goed. Die béarnaisesaus doet ‘t hem hélemaal. Aanrader!

“Oohw ja, ik heb ook nog een weblog!”
Dat bedacht ik me opeens tussen alle drukte van het afstudeerverslag-perfectioneren door. Maar gisteren is ie dan eindelijk ingeleverd: een halve boom aan papier met de titel “Het gebruik van web services binnen een bedrijfsnetwerk”.
Nu op naar de volgende mijlpaal: het voorbereiden van de afstudeerpresentatie en -verdediging…

Alweer zo’n fucking dilemma.
Maandagmorgen moet mijn afstudeerverslag definitief ingeleverd worden. Ik heb nog zeker een volledige dag werk nodig om het af te maken, op zich nog geen probleem. Echter, vrijdag is er een voorlichtingsdag van Informatiekunde (na HBO) aan de Universiteit van Nijmegen.
Als ik dus naar die voorlichtingsdag wil, heb ik te weinig tijd voor mijn afstudeerverslag (ik wil er geen haastwerk van maken). Kies ik er echter voor om niet te gaan, dan heb ik dus nog steeds geen idee wat ik na mijn afstuderen moet gaan doen. In beide gevallen staat een belangrijk stukje toekomst op het spel, dus wat is nu de goede keus?

NobodyHere.com - Een gave site waar je eindeloos kunt blijven klikken. Poëtisch, strak, grappig, origineel. Pure kunst op het web. Jogchem Niemandsverdriet won er dan ook een Webby Award mee, één van de belangrijkste awards voor websites.

Verdomme zeg, wat heb ik een spijt dat ik niet op Pinkpop was dit jaar. In tegenstelling tot vorige drie jaren. Ik zag de meest swingende en relaxede concerten eigenlijk het hele weekend voorbijkomen. In plaats daarvan had ik er natuurlijk gewoon bij kunnen zijn. Zon en regen. Bier en muziek. Meer is er toch niet nodig?
Ik kan me niet herinneren (toegegeven te hebben) dat ik ooit zoveel spijt heb gehad.

*piep* Telefoon.
Het display verraadt dat Miranda mij belt. “Heeej” neem ik op.
Daarop volgt een stormvloed van blijdschap en bejubeling. Nog nooit hoorde ik zoveel enthousiasme door een luidsprekertje. Alsof ik een prijs gewonnen had, zo klonk het eigenlijk. Langzaam ontwaarde ik in de golf van happiness de steekwoorden ‘zeven minuten’, ‘zeven vragen’, ‘Yorin’, ‘Kris’, ‘gewonnen’ en ‘alles goed’.
Mijn vriendinnetje heeft gewoon voor 2500 euro aan prijzen gewonnen in het programma Sevens, elke dag om zeven voor zeven op Yorin.
Ik besluit met (tot voor kort) Miranda’s woorden: “Ik win nooit iets…”

Ooh Word
jij grote almachtige bron van het kwaad
brenger van pest
stank en verraad

Zoals jij
altijd overal en telkens weer
mijn werk verknalt
echt élke keer

Maar ooit
overwinnen wij jouw wil
ooh jij smerige
placenta van Bill

Thuis ADSL “kapot", afstudeerverslag moet binnen enkele dagen definitief af, telefoonabonnement loopt af, paspoort is verlopen, moet nog pasfoto’s maken, kampprogramma voor Jong Nederland in elkaar knutselen, practicumopdrachten voor een achterstallig vak op school nog maken, nog een vrijstellingsopdracht maken voor een ander vak, moet voor vrijdag een zwarte pantalon en een witte blouse hebben…

Oohw ja, en dus 40 uur per week stage lopen.

Wheeeeelp!!